Start to Run verjaardagsfeest 3 jaar

Vandaag is het een beetje feest, ik vier mijn derde 'loop'verjaardag. Sinds die eerste keer ben ik blijven verder doen, en zie nu, ook al hijgde ik me toen een ongeluk bij die eerste drie lange minuten 'bergop' lopen uit het tweede lesje, nu hou ik dat lopende klimmen makkelijk mijlen lang vol en zal ik op 6 december dit jaar vier marathon races meegelopen hebben. Ja wie had dat gedacht hey!

Maar zo gaat dat, als we ons doelstelling niet te hoog stellen, maar het stapje per stapje doen, dan raak je verder dan je dacht zonder ontmoetigt te raken. Maar al te vaak willen we teveel ineens, willen we grote sprongen maken, maar zo werkt het meestal niet en eindigen we vaak met grote teleurstellingen.

Nu drie jaar verder ben ik erg blij dat ik ieder lesje heb vastgelegd op mijn blog, zo is het grappig voor mezelf nu om eens terug te blikken, maar ook toen had ik er een mooie houvast aan. Door me bloot te geven in deze trainingen, kon ik het ook niet zomaar opgeven want langzaam aan volgden een heleboel andere start-to-runners mijn vooruitgang en waren ze daardoor gemotiveerd genoeg om het ook te proberen of om het ook vol te houden. Het regelmatig emailtjes ontvangen van vreemden bevestigde dit.

Heeft het regelmatig lopen en de ondertussen ander bijgekomen sportbeoefeningen me verandert. Nee, natuurlijk niet, ik ben nog altijd steeds diezelfde Ann, het heeft me enkel wat bijgestuurd. Zo maakt het me veel rustiger en gemoedelijker, word ik minder boos en zenuwachtig en houden de endorphines me langer gelukkig. Zo hebben de opkomende na de veertig vetrolletjes wat vertraging gekregen en hebben ze gedeeltelijk plaats gemaakt voor spierweefsel. Zo hou ik het geheel onder controle zonder minder te moeten gaan eten. En dan mijn hart, dat is er letterlijk en figuurlijk op vooruit gegaan.

Lang leve het lange afstandslopen. Ik hoop het nog lang te mogen doen. Ik heb nog vele dromen en toekomstplannen, laat het leven me maar tegemoet komen!

(wie het allemaal nog eens terug wil lezen, kan dat via de links aan de rechterkant, je begint bij de maand oktober 2006, het begint bij het eerste lesje van 0 tot 5 kilometer en gaat de komende maanden verder tot de laatste les van 5 tot 10 kilometer)

Yosemite

Me lid maken van de trailrunners is zowat de beste beslissing die ik vorig jaar nam, onder de bescherming van een groep wekelijks op een andere locatie lopen in de wildernis van de Santa Monica bergen en af en toe een speciale uitstap wat verder van huis zoals een weekendje in nabije berglandschappen want in Californie zijn de mogelijkheden bijna onuitputtelijk. Wat een geluk heb ik hier te mogen leven, waar velen jaren voor moeten sparen om de reis te maken, heb ik hier zomaar voor handen, een paar uur in de wagen en ik ben er!

In januari begin dit jaar had ik de kamerreservatie al gemaakt, Yosemite is een erg druk bezocht Nationaal Park met slechts een beperkt aantal verblijfplaatsen en ik wou de trip absoluut niet missen. De keuze uit een tentenkamp, een berghuttenkamp of een duur historisch berghotel. Ik koos voor de middenklasse, de berghut, wat uiteindelijk zeer goed bevallen is, een soort motel of aparte kamers met eigen badkamers gegroepeerd in enkele berghutten verspreid rond een gezellig pleintje met restaurantjes en winkel en een zwembad.

Ik voel me zo bevoorrecht deze uitstappen te mogen ervaren met mensen die deze plaatsen zo goed kennen, zo kan ik op korte tijd de mooiste en meest indrukwekkende vergezichten ervaren zonder de drukte van massatoerisme. Het liefste deel ik die ervaringen natuurlijk met mijn geliefden en daarom was ik zo blij dat Bert met me mee wou reizen, samen met Ben en Helena "en weet je wat?" beloofde ik hen "we rijden niet naar huis voordat we een beer gezien hebben!" Yosemite is berenland, nu maar vingers kruisen dat we er eentje zouden tegenkomen!

Afspraak was vrijdagavond in het cafetaria van onze Lodge (=berghut), dus haalde ik de kinderen op de middag vroegtijdig van school, reden we naar Culver City om Bert op te halen en reden we verder door naar het Sierra gebergte.

Zaterdag was het vroeg opstaan, om zes uur zou het busje aan de Lodge vertrekken die ons naar de start van onze trektocht bracht, Lake Tenaya, een groot bergmeer op anderhalf uur door een bergpas rijden op 8000ft hoogte. Bert en de kinderen reden mee en brachten de uren dat ik met mijn groep de trektocht liep met zijn drietje door, rond het meer wandelen en op ontdekking gaan in het nabijgelegen bos met een heleboel reuzenbomen, de "Sequoia's".

Met de trailrunners liep ik door enorme bossen, over rotsgebergte en beklommen we "Cloud's Rest" waar we uitzicht hadden over geheel Yosemite en na de afdaling op de terugweg beklommen we nog een tweede piek "Half Dome" zowat het kenmerk van het park, ongelukkig genoeg daardoor wel een publiekstrekker en bijgevolg erg druk, minder leuk voor een trailrunner natuurlijk.

Na heel wat uren bereikten we terug het dorpje in Yosemite, aten we pizza, dronken we een goed koud biertje en was ik weer terug bij man en kinderen. Samen hadden we nog een gezellige avond en een super gezellig en bijzonder verzorgde brunch in het alomgekende enige hotel in het Yosemite dorpje de "Ahwahnee" vooraleer we op het gemakje de weg naar huis weer gingen zoeken met nog een paar stops met bezienswaardige uitkijkposten.


En ja hoor, op de terugweg naar de uitgang van het park kwamen we toch nog wel een wilde beer tegen zeker! Wat een geluk. Hij was op veilige afstand, dus uitgestapt en zonder hem te storen hem een poosje gadegeslaan terwijl het dier vollop voedsel aan het zoeken was rond gevallen boomstronken. In deze maanden voor ze in winterslaap gaan, hebben ze zowat 20 000 calorien per dag nodig om vet op te slaan, ja wadde, een hele boel mieren, insecten en bessen zijn dat wel

Het was een korte trip maar we hebben er allemaal veel deugd van gehad, en dat het een uitstap was met de trailrunners was een goeie stok achter de deur om eens weg te geraken, het werk roept altijd harder dan de ontspanning in deze drukke maanden voor Bert, nu was het te nemen of te laten.

tijd voor mezelf

Foei aan mezelf, halfweg september zijn we en dat is precies een maand geleden dat hier nog wat nieuws verscheen. Excuses? Vast niet geldig genoeg, dus nee die zijn er niet.

Het gaat in ieder geval prima met ons, de kinderen zijn ondertussen het schoolgaan weer gewoon aan het worden, ik ook. Bert is super druk en misschien wel veel te stressvol aan het werk, dat is vroeg vertrekken, laat thuis en tijdens het weekend uitgeput neervallen en zo nog tot ergens begin maart volgend jaar. Veel Kerst en Nieuw gevier zal het hier niet worden, zijn we al gewaarschuwd. Maar in deze economisch slechte tijd waarin ik toch wel andere verhalen zie bij collega mamas hier, proberen we het allemaal wat positief te zien.

Het regelmatige leven van schoolgaande kinderen maakt het ook voor mezelf weer helemaal mogelijk van een vast ritme, iets waar ik me altijd het meeste prettig bij voel, een beetje voorspelbaar ingedeelde dagen waarin alles netjes ingepast zit zonder daar al te veel over te moeten nadenken.

Zo is mijn maandag, 'de' poetsdag en 'grote' wasdag.
Begint dinsdag met een uur Core training met daarna Cardio in de vorm van rennen (meestal binnen op de loopband, gecontroleerd met wat snelheid ingeweven) (als mijn 'ik'tijd')

Begint woensdag met een uurtje Cardio in de vorm van elliptical trainer 0f een rondje buiten rennen met daarna een uurtje totale Body workout (als mijn 'ik'tijd).

Begint donderdag net als de dinsdag maar steevast het rennen buiten (als mijn 'ik'tijd).

En is vrijdag idem aan de woensdag (als 'ik'tijd).

Zaterdag is helemaal aan de familie.

Zondag begint super vroeg met de wekelijkse looptocht met mijn loopgroep en de verdere zondag is weer familitijd.

Ik denk dat het belangrijk is dat ik dagelijks een moment voor mezelf heb voorbehouden. Ik voel me er in ieder geval veel gelukkiger mee en ben zo veel sterker om de dagelijkse beslommeringen te verwerken en aan te kunnen. En sporten houdt me (hopelijk) lang jong!

Oh ja, heb ondertussen ook het Facebooken ontdekt, was er al een lange tijd twijfelachtig over aan het bezinnen, heb het uiteindelijk toch echt gedaan en vind het helemaal plezant. Makkelijk om snel even een berichtje te posten. Dat ik dat in het engels doe is omdat een heleboel van mijn 'Facebook vrienden' geen nederlands kennen natuurlijk, en Belgen zijn gelukkig flexibel en taalgierig genoeg om het te proberen verstaan. (mijn contact kan je rechts vinden op deze pagina, maar je moet jezelf ook facebook actief maken natuurlijk)

Ziezo, het is amper halfnegen zaterdagavond en bijna iedereen ligt al in bed. 'k Ga nog snel mijn loopgerief voor morgenochtend klaarleggen en kruip er ook onder. Ja, zo gaat dat als je vroeg en fris uit de veren wil zijn.

op het topje

De vakantie schuift ondertussen lustig verder. Belgie is al lang achter de rug, maar nog niet vergeten, kinderen zijn aan het werk of brengen hun dagen door met kampen aan het strand, de Sophies op bezoek zijn weer thuis in vlaanderen en ik probeer zoveel mogelijk ritme te houden in een anders chaotische dagorde.

Sporten staat op een lager pitje, onderhoudsniveau noem ik het maar, twee keer rennen door de week lukt nog net en met de niet te missen langere zondagsloop met de groep kan ik op het randje af mijn conditie behouden. Alhoewel, het verval laat zich al langzaam voelen. De gym is ook al zoiets, ik ga wanneer ik kan en is dat twee keer in de week dan prijs ik mezelf al gelukkig.

Maar het schooljaar loert en dan wordt alles weer snel normaal. Deze week ondernemen we al diverse tripjes naar de scholen, ophalen uurroosters en invullen paperassen, 27 augustus is hun eerste schooldag.

Deze morgen eindelijk de langverwachte trek naar het hoogste puntje van het Santa Monica gebergte gelopen met de trailrunners, mijn naam staat nu ook in het logboek op de top. Het was reuze, fantastisch gevoel zo helemaal ver weg van alle beschaving in de wildernis. We ondernamen een hele rondtrip van zowat 11mijl, zalig maar vermoeiend.

Belgie

We zijn ondertussen alweer een hele poos thuis, het bezoek naar onze 'roots' verliep snel, kort, krachtig en soepel, net zoals ik dat wilde. Het was trouwens de eerste confrontatie na het harde afscheid van toen. Nerveus was ik niet, daarvoor voel ik me nu te goed thuis en heb ik vrede met situatie en afstand. Het was gewoon erg leuk om iedereen weer terug te zien, om ze te 'huggen' en samen gelukkig te zijn. Gek hoe we allen toch hetzelfde zijn gebleven, misschien een klein beetje ouder, een rimpeltje meer, een avontuur rijker, een nieuwe generatie erbij en een verloren geliefde die we missen, maar diep vanbinnen is er eigenlijk niets veranderd.

Een paar fotos staan op de vanbrandekesgazette, maar deze hoort echt wel hier.

Mijn eerste marathon ooit, voor Team in Training, voor de kleine Britt uit omgeving Leuven, al van voor de finish had ik beslist dat de medaille voor haar zou zijn, maar wel eigenhandig gegeven met een dikke knuffel. Wel, mijn eerste grote bezoek was dan ook aan haar, in mijn armen mijn kleine hartediefje Britt met haar TnT beer en rond zijn nek de San Diego Rock 'n Roll marathon medaille. Zij heeft ze meer verdiend dan ik. Lieve Britt, het ga je goed! Dikke knuffel.

De Nacht van Vlaanderen

We zijn nu net een week in Belgie, we wonen in ons oude huisje en hebben een druk programma met het bezoeken van familie en vrienden. Wat wil je, na vier jaar wil iedereen wel een keer zien en horen hoe erg we veranderd of niet veranderd zijn. Ook wij vinden het spannend om weer even Belg in eigen land te zijn.

Middenin in ons bezoek zijn we nu en vandaag bekom ik van de marathon in Torhout gisterenavond, bij wijze van spreken "tussen de soep en patatten" wou ik een loopwedstrijd op Vlaamse grond meepikken, het enige alternatief als lange afstandloopster was deze Nacht Van Vlaanderen marathon. Getraind voor lange afstanden en lange uren onderweg maar ongetraind voor een marathonrace op een constant vlak en hard parcours stond ik op tijd aan de start en mijn zusje wild supporterend aan de kant.

En zo liep ik vrijdagavond door de straten en het platteland van Torhout en Lichtervelde, begonnen in zonlicht en eindigend in het middernachtdonker. Mijn zusje liep de tweede helft met me mee, welkom gezelschap in tijden van afzien. Na mijl 16 begon ik helemaal op te krampen en zakte mijn constante snelheid gevoelig, een sub vier zou ik niet meer halen, daarvoor werd het te lastig lopen. Maar de aankomst halen zou ik wel maar enkel dankzij een paar welkome stappauzes.

Het werd een eindtijd van 4 uur en 17 min., niet echt denderend, maar zonder echte voorbereiding misschien ook niet helemaal slecht.

Nu weet ik dat ik me behoorlijk dien voor te bereiden voor Santa Barbara, een marathon op 6 December dit jaar waaraan ik graag wil deelnemen en onder de vier uur wil eindigen.

Het viel me op dat in Vlaanderen de marathon veel meer competitief wordt gelopen dan bij ons in de US waar er vele recreatieve deelnemers zijn in de loopgroep, net genoeg getraind om te finishen en ondertussen gewoon een leuke dag te beleven.

Er hing een goeie sfeer maar de kermis met de stinkende eetkraampjes vond ik irritant, met een overhoop liggende maag van de inspanning lopen door de damp en rook van frietkramen en barbeques is volgens mij om problemen vragen.

Het positieve is dan weer de wedstrijdfotograaf die zijn fotos al uitgeprind had klaarliggen in de sportzaal na afloop voor verkoop aan een redelijke prijs.

Een groot negatief punt is het verschil dat er wordt gemaakt in geldprijzen bij mannen en vrouwen, discriminatie die echt niet meer van deze tijd is.

Al bij al een leerzame loopervaring.

San Francisco

Vrijdagmiddag vertrok ik richting noorden voor een zes uren durende autorit naar San Francisco om er samen met de trailrunnersgroep twee dagen te gaan lopen in de machtige en gigantisch uitgestrekte en wondermooie natuur van de stad die gekend staat om zijn kaarsrechte straten op ijzelingwekkende hellingen en haar lange Gouden Brug.

Zaterdagochtend al vroeg op pad, eerst nog een uur over de wagenziekmakende zigzaggende highway 1 door het gebergte en na wat bekomen vertrokken we met de groep op een tocht van meer dan 19 mijl en een totale klim van iets meer dan 7000ft. in het Point Reyes gebied. Van Bear Valley naar de Alamere Falls, een waterval die uitkomt op het strand, het vroeg heel wat klim- en kunstwerk maar het was alle moeite waard.

En zondag een kortere loop om alle stramme spieren en pezen wat los te lopen, 7mijl, 1800ft. klimmen naar een summit en dan weer terug, een tochtje van nog geen anderhalf uur om daarna te ontbijten en de terugtocht naar huis te beginnen.

Een hele reis om alleen maar te gaan lopen, niet iedereen begrijpt het, misschien zijn trailrunners echt wel een beetje gek!

"You're crazy!" dat zegt mijn vriendin Sharon ook als ik haar vertel dat ik tijdens mijn reisje in Belgie ineens ook maar een plaatselijke marathon meeloop, op de valreep voor mijn vertrek van morgenochtend heb ik me ingeschreven, met mijn lange bergtrainingen in de benen zou een marathon racen moeten lukken, eens zien of ik het platte vlaamse land ook kan aanvallen!

Vlaanderen, here I come!